Foto's ZA

Zuid Afrika 2005

Hallo iedereen,

Zoals jullie misschien gehoord hebben, ben ik goed aangekomen. De reis ging prima deze keer en ik werd netjes opgehaald door de zoon van mijn tijdelijke ouders hier. Ik woon, samen met 2 andere meiden (Duitse geneeskunde-studenten die kindergeneeskunde en chirurgie doen ) bij Marie en George in hun Bed and Breakfast. Een heel gezellig huisje, aan de buitenkant gecamoufleerd als zebra en van binnen lijkt het net het Kruger-park. Overal dierenprints aan en op de muren en afbeeldingen, beeldjes en delen van dieren. Ik heb mijn eigen kamer, heel relaxed, en ze hebben ook een zwembad. Dat is wel nodig ook, want het is hier op en top zomer. Ik was al binnen een half uur verbrand!!! Ik zou willen dat jullie de geur van het pasgemaaide gras en de bloemen konden ruiken.

Het gaat er op het blote oog heel gemoedelijk aan toe hier, het lijkt absoluut niet crimineel. Maar ik weet wel beter. Je ziet overal om de wat grotere huizen grote hekken, soms zelfs prikkel- of schrikdraad en tralies voor de meeste ramen. Ook bij ons zit de deur dag en nacht op slot. Hoewel je hier best alleen over straat kunt, houd ik me wel aan de 20.00 uur avondklok. Dan is het namelijk donker.....en kleine meisjes alleen in het donker is geen goed idee.

Het ziekenhuis is arm en dus zie je er alleen maar zwarte mensen (hoewel we 2 blanke kinderen op de poli hadden vandaag). 90 % van de opgenomen kinderen is HIV-pos en niet altijd omdat hun ouders dat zijn....Dat geeft wel te denken...

Sommige kinderen zijn heel ziek, maar er wordt gelukkig ook veel lol gemaakt (met en door de kinderen).

Ik heb het gevoel dat ik hier veel ga leren!

Verder gaat alles goed, iedereen is extreem aardig. Ben gisteren al naar de bioscoop geweest met Rachel en Britta en ik mocht met George en Marie mee-eten. Lekker Hollandse pot met een Zuid-Afrikaans tintje.

Het is ongeveer 30 min lopen naar het ziekenhuis en 20 naar de winkel, maar ik mag een fiets lenen. Moet ik wel weer even wennen aan het links rijden. Verder alles goed in NL? Ligt er al sneeuw?

Liefs,

Femke


14-02-2005 East London

Hoi iedereen, Gelukkige Valentijnsdag!!! Alles goed daar in Holland? Hier alles perfect.

Vandaag van afdeling veranderd, ik loop nu op de neonatologie mee. Allemaal pasgeborenen met ernstige problemen. Het eerste patientje wat ik zag vandaag was helaas al overleden (net). Ben benieuwd hoe het verder verloopt op deze afdeling.. Ik vind het nog steeds leuk , hoor, ondanks alle ellende.

In de eerste email een paar foto's van ons weekendje Cinza van twee weekenden geleden, wat echt heerlijk was. Dit kustdorpje ligt hier 35 km vandaan en heeft een groot, verlaten strand, hoge duinen, supergolven (helaas geen board bij me). Er zijn mooie uitzichten, leen tiptop hostel, leuk gezelschap in de vorm van de drie Duitse dames met wie ik tot nu toe elk weekend spendeer. Rahel doet ook Kindergeneeskunde en Britta en Christina Chirurgie. Met Rahel en Britta woon ik in 1 huis. Verder mooi weer, ook afgelopen weekend in het natuurreservaat strak blauw. Daarover in de volgende mail meer (met foto's?)

Voorlopig vermaak ik me hier dus wel.

Liefs, Femke



16-02-2005, East London

Hallo allemaal,

Hoe is het? Ondanks het zomerse weer bevalt het me hier uitstekend. Ik zal jullie verder niet vervelen met het geweldige klimaat hier, ik weet dat het in NL behoorlijk winters is op dit moment en ik voel met jullie mee!

Het ziekenhuisje waar ik Kindergeneeskunde doe is niet al te groot, dat is fijn voor het overzicht. De dokters zijn aardig en de meeste willen wel wat uitleggen af en toe. Voor de rest ben ik vooral aangewezen op mezelf en mijn boeken.

De eerste 3 weken heb ik op de gewone kinderafdeling gewerkt, waar vooral veel kindertjes met diarree, TB, longontsteking en meningitis lagen. (Veel) meer dan de helft heeft een moeder die HIV-pos is en veel kindertjes dragen dit virus al vanaf hun geboorte met zich mee. Vroeg of laat krijgen ze klachten die met een verzwakte weerstand te maken hebben. Ze presenteren zich met uitslag, longontsteking, Tuberculose of diarree. Aan de andere kant worden er veel kindjes opgenomen met ondervoedingsverschijnselen. En dat terwijl de moeders vaak heel dik zijn of met een mobiele telefoon rondlopen! Ik had hier voor de visite mijn "eigen" patientjes, wat betekende dat ik ze elke dag onderzocht, onderzoeken aanvroeg en de medicijnen bijstelde. Dit alles in overleg met een van mijn supervisors natuurlijk.

Al met al heel leerzaam dus. Ondanks dat er veel patientjes overlijden, is het toch leuk op de afdeling. Sommige kindjes (die niet zo heel ziek zijn of op bezoek zijn) willen met je spelen en de stethoscoop is altijd buitengewoon interessant. Zo heb ik nu geleerd dat het niet handig is om de kindjes er zelf mee te laten luisteren, omdat ze dan de hele dag achter je aan lopen omdat ze nog eens willen...ze kunnen niet genoeg krijgen van je aandacht!

's Middags loop ik vaak mee op de poli, waar ik ook mijn eigen patientjes zie. Ik neem (soms m.b.v. een verpleegster als tolk) de anamnese af, doe lichamelijk onderzoek, stel een (D-)diagnose op en probeer een plan te maken voor behandeling of vervolgonderzoek. Als ik ergens niet uitkom, bespreek ik het met mijn supervisors.

Qua vrije tijd heb ik niet te klagen, die wordt goed besteed. Zo zijn we het eerste weekend naar de dierentuin geweest in East London. Hoewel ik liever dieren in vrijheid zie, was het wel heel leuk. De meeste dieren waren opgevangen omdat ze gewond waren of niet voor zichzelf konden zorgen. Ik heb voor het eerst in mijn leven een giraffe en leeuwen geaaid (welpjes).

Verder zijn we naar een klein kustplaatsje geweest (naar het strand) en afgelopen weekend naar een Wildpark (Great River Fish park). De wilde dieren kon je hier van heel dichtbij bekijken, wat soms tot rare ontmoetingen leidde. Zo zagen we 2 neushoorns van 15 m. afstand. Gelukkig zaten we in onze (huur-)auto. Ook hebben we gewandeld, wel met een ranger (incl. geweer), omdat een ontmoeting met de zeer agressieve zwarte neushoorn niet uitgesloten was. Helaas hebben we hem niet gevonden, maar wel zijn verse keutels en slaapplaats.

Zuid-Afrika is echt supermooi! Glooiende, groene heuvels zo ver je kan kijken met vaak ronde huisjes er tegenaan geplakt in alle kleuren. De wegen zijn grotendeels onverhard en overal waar je door een dorpje komt. kijken mensen op en zwaaien ze naar je. Het is relatief veilig: ik kan hier gewoon alleen over straat lopen, zolang het licht is, en met zijn allen op het strand barbecuen (braai heet dat hier) is geen probleem, zo lang je het maar met een grote groep doet. Ook ben ik naar een Cricketwedstrijd geweest, Engeland tegen Zuid-Afrika, dat was echt geweldig. Iedereen zat op het gras met chips en bier. Het gaat veel meer om het socializen dan om de wedstrijd. Wel begrijp ik nu de regels en Zuid-Afrika won gelukkig, dus de sfeer was fantastisch!

Al met al houd ik het nog wel even uit hier. Ik hoop dat jullie een fijne winter hebben, misschien komt er nog een Elfstedentocht? Houd me op de hoogte!


25-2-2005, East London

Hoihoi,

Ik had gisteren al een superlange mail gemaakt, maar die blijft jullie bespaard, want net voordat ik klaar was, stopte de computer ermee en was mijn mail pleite. Maar goed, hoe amuseren jullie je in het winterse Europa? Ik heb gehoord dat de slees en ski's uit de kast getrokken kunnen worden ...

Hier is het nog steeds warm (en af en toe vochtig). Het einde van mijn co-schap nadert, nog 1 week. Het is heel snel gegaan. Ik heb enorm veel geleerd en als ik thuis kom, kan ik voorlopig geen kindertjes meer zien, denk ik. Maar nu is het nog heel leuk. Ik mag steeds meer zelf doen, mijn eerste lumbaalpuncties zijn een feit en ook mag ik steeds vaker infusen inbrengen. (sinds dit me in 1 keer lukte bij een pasgeborene die al lek geprikt was door de kinderarts, denken ze dat ik het kan...) Ik heb ook al een paar keer meegeholpen met een resuscitatie (goed geschreven?). Ik werk nu op de kinderoncologie. De kindjes blijven lang op deze afdeling, omdat ze vaak tussen de chemo-kuren niet naar huis kunnen (te ver weg, we zijn bang dat ze dan niet meer teruggebracht worden door de ouders). Ze zijn vaak niet zo heel erg ziek en dat zorgt voor een complete chaos op de afdeling. Ze rennen achter elkaar aan op de gang, spelen tikkertje of dweilen de grond met hun gestoei. Ik heb in het begin de grote fout gemaakt om met ze te dollen en nu is mijn leven niet veilig meer. Elke keer als ik mijn hoofd om de hoek laat zien, komen ze op me af rennen en willen ze dat ik ze oppak en ronddraai. Wel leuk, maar ze kunnen er niet genoeg van krijgen, wat erin resulteert dat ik uiteindelijk als een tol over de afdeling zwalk, half proberend om mijn visite af te maken.

Qua vrije tijd gaat het ook nog altijd goed. Afgelopen weekend meegedaan aan de Surfers Marathon, een lokale wedstrijd over het strand. De renners leggen een afstand van 16,45 km af over strand, stenen en rotsen en ze moeten 3 rivieren doorwaden (met mijn lengte, lees: overzwemmen) en de peddelaars -in zeekajaks- volgen dezelfde route, maar dan op zee (anders zou het wel heel zwaar voor ze worden). Ze starten en finishen op dezelfde plaats en elk jaar is het de grote vraag welke van de twee categorieën als eerste eindigt. Dit jaar werd de race gewonnen door een renner, maar gezegd moet worden dat de golven hoog waren. Er doen ook wandelaars mee, die starten 10 minuten na de renners. In totaal deden er ongeveer 2700 mensen aan mee, waaronder bijna 2000 renners. Ik was blij dat het halverwege begon te regenen, voelde ik me eindelijk in mijn element. Ik was niet ontevreden toen ik de finish haalde (lees: dat ik de finish haalde). Nee, het viel nog mee: ik eindigde tot mijn grote verbazing als 216e en als 10e vrouw met een tijd van 1 uur 40. Niet slecht voor een blanke. Hebben mijn ochtend- traininkjes (om 6.00 uur!!!) toch hun vruchten afgeworpen.

De dag erna heb ik gevist (ja, lees maar even opnieuw, GEVIST!!) op de Nahoon-rivier, samen met Brent, een jongen die aan deze rivier woont. 's Ochtends hebben we aas gevangen, in de vorm van scheermesjes, maar dan met schelpdier erin. Ze zitten vlak bij de riviermond diep in holletjes verstopt in het zand. Met een omgebogen kleerhanger krijg je ze eruit. Wel zielig, maar je moet er iets voor over hebben. Helaas konden we geen vis te pakken krijgen voor de braai-lunch waar we voor uitgenodigd waren. Dit had misschien iets te maken met Rizla, de hond van Brent, die als een dolle in de rivier op en neer zwom vlakbij onze hengels. Wel hebben we 3 visarenden (tegelijk) gezien, wat heel bijzonder is. Het was dan ook een hele mooie plek, met dichte begroeiing, rotsen en zandbanken.

Dit weekend ga ik uiteraard weer leuke dingen doen, maar daarover meer de volgende week! Voor nu, heel veel sneeuwpret en tot mails, bels en ziens (Suus!)

Liefs,

Femke

13-2-2005, Stellenbosch

Hallo allemaal,
Hoe is het met jullie??? Lekker zomer aan het vieren in NL?

Lang niks gehoord van me!! Jullie kennen het spreekwoord....en we hebben fun!!! Nadat ik Kindergeneeskunde afgesloten had (alweer 3,5 week geleden), kwam Susanne, een klimvriendinnetje uit NL, me opzoeken. Samen reisden we de afgelopen tijd door Zuid-Afrika.

Een impressie:

Allereerst hebben we ons huurautootje opgehaald. De eerste paar dagen hebben we lekker gesurft op Nahoon Beach bij East-London en mijn afscheid gevierd met een groot feest Daarna zijn we naar een wildpark gereden in de buurt, waar we drie dagen bleven. We hebben hier leeuwen gezien en witte neushoorns (op 20 m afstand de laatste, deze keer waren we te voet....) Ook zagen we giraffen en zebra's van heel dichtbij. Ik voelde me net Dikkertje Dap, toen ik in mijn eentje naar een groepje giraffen sloop om ze te fotograferen. Wat ben ik klein!!!!. Helaas lieten de buffalo's zich niet zien. Ik heb hier ook een middagje paardgereden, echt super!!! Heel wat beter dan de hengst die ik het weekend ervoor had proberen te temmen, op een landgoed in Bedford, waar ik met wat vrienden een golftoernooi bijwoonde. (ja, ik speelde zelf mee, hoewel mijn pogingen meer op hockey leken). Om een lang verhaal kort te maken: zowel de hengst als ik bleven uiteindelijk ongedeerd...)

We reden verder naar de Transkei (het gevaarlijkste gebied van Z-A wordt wel gezegd), waar we in Coffeebay gesurft hebben en een wandeling gemaakt hebben langs de kust naar "Hole-in-the-wall" , een rotsformatie met een gat erin, (je zou het al vermoed kunnen hebben toen je de naam las). De zee stroomt hier doorheen en als hij rustig is, kun je door het gat heen zwemmen. Helaas waren de golven op het moment dat wij er waren van het kaliber: "je hoeft niet te zwemmen, we persen je er wel doorheen" dus denkend aan onze moeders thuis, zijn we maar uit het water gebleven. Het was wel een mooie wandeling, met een hoog Kodak-gehalte. Op de heuvels stonden allerlei ronde Xhosa-hutjes in verschillende kleuren geschilderd, met rieten dak en heeeel veel kindertjes eromheen. Ook zijn we 's avonds bij het hoofd (chief) van een traditioneel Xhosa-dorp op bezoek geweest, om getrakteerd te worden op zang, dans en maispap en maisbier ( niet mijn favoriet ). Wel hebben we leuk met de kindertjes gespeeld! Hierna zijn we naar de Drakensbergen gereden, waar we Arnaud (ex van Suus) opgezocht hebben. Het was hondeweer, maar toch hebben Suus en ik een hele dag gewandeld (zie foto's). Heel gaaf, wilde bavianen gezien vlakbij en dassies (kleine diertjes met uiterlijk van een bergmarmot, die het nauwst verwant schijnen te zijn aan olifanten (hoe dat kan, moet ik nog uitzoeken). 's Avonds lekker bij het vuur gezeten en spelletjes gedaan ( en zelfs een cake gebakken!!!)

Na Drakensbergen was het plan om een ponytrekking te maken in Lesotho, en hoewel het nog mooi weer was terwijl we door het Golden Gaten NP reden, begon het later te onweren. Na een D-toer over een modderweg door de heuvelachtige maisvelden van Lesotho (de weg was opengebroken), zijn we toch nog in de hoofdtad Maseru aangekomen. Ons golfje was intussen in een echte 4X4 veranderd! (wel leuk scheuren!!). Vanwege het weer zijn we maar weer terug gegaan naar Zuid-Afrika, waar ons 3 bloedhete dagen te wachten stonden. In Graaf-Reinet halverwege de lange weg naar Kaapstad hebben we nog een wildpark bezocht (of het wildpark ons; de aapjes waren niet van het pad te slaan: ze kwamen erg dicht bij de auto). Helaas weer geen buffalo's gezien! De ochtend erna zijn we naar het hoogste punt van de Vally of Desolation gereden, waar we -genietend van het uitzicht-ontbeten hebben . Dit is een verlaten vallei (alweer licht de naam een tipje van de sluier op) die bestaat uit hele maffe rotsformaties Je kunt hier kijken tot aan de horizon zonder teken van leven te zien, zoals in een maanlandschap (denk ik).

Daarna zijn we doorgereden naar de wijnlanden, waar we eigenlijk nog steeds geen afscheid van kunnen nemen. De wijntjes zijn zooo lekker... We hebben inmiddels een aantal proeverijen achter de rug en het is echt goed spul wat ze hier maken! Namen als Paarl, Franschoek en Robertson zegt jullie misschien wel iets...Mij nu iig wel!!!!

We zitten nu in Stellenbosch, vlakbij Kaapstad. Dit is een mooi oud-hollands stadje, met witte huisjes en veel bomen, omringd door wijngaarden en hoge bergen met een Alpien karakter, alleen zonder gletsjers. Suus en ik hebben hier gisteren onze benen gestrekt. Het werd een hele mooie wandeling, met flink stijgen en dalen, 17 km in totaal.

Vanmiddag gaan we lunchen bij het restaurant van de moeder van een vriend uit East London op een wijngoed, natuurlijk met bijbehorende vloeistof... Dit weekend, als Suus in het vliegtuig naar NL zit, ga ik weer naar East London, om nog 2 dagen bij Interne Geneeskunde mee te lopen. Eens kijken hoe ze dat hier doen...en volgende week vrijdag kom ik weer thuis, ik hoop jullie allemaal z.s.m. weer te zien!!!

Heel veel liefs en tot binnenkort!!

Liefs, Femke

East London

Hallo iedereen,

Alles ok? Al herfst in NL? Hier wel, de dagen worden duidelijk korter en 's morgens en 's avonds is het frisjes. Dan moet je zowaar een T-shirt met lange mouwen aan !!! Verder volop zon, zoals het hoort.

Steef, Niek en Sau-Han, nog gefeliciteerd met het uitlopen van de Kennedymars!!!

Ik zit inmiddels weer in het veilige East London, na een helse nacht van 16 uur in de bus (terwijl ik natuurlijk net een paar uur daarvoor aan de " gastro" (overgeven, diarree en alles daar tussenin) raak..... Eindelijk de lang verwachte darmproblemen, die mij altijd in het buitenland plagen.
Nadat ik dit ook weer overleeft had, ben ik maar 2 daagjes mee gaan lopen in het Frere-hospital op de afdeling Interne Geneeskunde. Dit co-schap heb ik in Nederland al gedaan en het leek me leuk om eens te vergelijken met hoe het er hier aan toe gaat.

Interessant. Natuurlijk veel Aids-patiënten, maar ook andere pathologie. Het grote verschil wat meteen opvalt, is het aantal patiënten dat bij elkaar op 1 zaal ligt. 20-30 per zaal, mannen en vrouwen zoveel mogelijk gescheiden, dat wel, maar ziektes niet. Zo liggen TB-patiënten fijn hun longen uit hun lijf te blaffen naast een Aids-patiënt, die elk bacterietje en virusje oppikt wat in de lucht hangt. Helaas vanmiddag vrij, nadat ik mijn superviserend arts om 1200 uur bij zijn moeder heb gedropt IN ZIJN DIKKE, VETTE, SPLINTERNIEUWE MERCEDES, omdat hij zich beroerd voelde. Dit is een understatement; hij heeft sinds dat hij opstond 6 keer overgegeven, waarvan 3 keer waar ik bij stond (op de afdeling). En dan toch nog beenmergpuncties doen tussendoor!!!! Hij viel af en toe bijna flauw en ik moest hem ongeveer ondersteunen. Ik hoop dat ik hem niet heb aangestoken. Gisteren en eergisteren had hij zijn dienst gehad en van 8 uur ' s morgens tot 16.30 DE VOLGENDE DAG gewerkt. Om vandaag doodleuk weer om 6.30 te beginnen.....Wat een toewijding!!! Wat een voorbeeld!!! Grapje, ik blijf / word liever een gezonde arts.....Maarja, er is een klein tekort op de afdeling momenteel....

Verder was het in Kaapstad wel leuk, er was een Jazzfestival, waar we natuurlijk het een en ander van meegepikt hebben...de rest vertel ik nog wel met foto's als ik thuis ben.

Hier in East-London meteen gaan surfen toen ik aankwam, en natuurlijk 's avonds weer een ouderwetse braai. Vanavond mijn laatste braai, afscheid nemen dus van iedereen. Dat zal best moeilijk worden, ik heb een hoop nieuwe vrienden gemaakt. Gelukkig is een aantal van hen van plan om ooit naar Europa te komen, al dan niet om te werken. En wie weet raak ik hier nog eens verzeild.......

Ik heb ook wel weer zin om naar Nederland te komen, om iedereen weer te zien, de lente mee te maken en een deel van de zomer. Ook dan zal er weer gereisd gaan worden, waar naar toe vertel ik jullie nog wel... (spannend)

Ik ben de hele volgende week in Maastricht, daarna verhuis ik naar Venlo, waar ik mijn co-schap Chirurgie ga doen ( 2 maanden). Dus: ik hoop een aantal van jullie dit weekend nog te zien en anders de komende we(e)k(en) ergens...

Lieve mensen, bedankt voor alle e-mail, sms'jes, kaartjes, bloemen(!) en telefoontjes! Ik voelde me zeker niet vergeten hier.

Tot in binnenkort in NL.........

Liefs,

Femke





© 2008 Tekst & Foto/film: Thijs Horbach en Femke Mooij