Om de lange europeesche zomer te doorbreken zijn we in 2005 naar de winterse Cordillera Blanca in Peru gegaan om per ski een aantal zes-duizenders te beklimmen. Hier een dagboek-verslag van deze onvergetelijke reis.

Peru, 6 juli 2005


Allereerst namens de kinderen in Peru bedankt voor jullie sponsoring voor het project klimmen voor operaties. We hebben al van een heel aantal mensen een toezegging gekregen. Ook gedurende de tijd dat we in Peru zitten, kunnen jullie nog steeds inschrijven!!! We hebben inmiddels al door dat het geen overbodige hulp is; het is echt een arm land!

We zijn eergisteren aangekomen in Lima, na een rustige vlucht. We hoefden geen overgewicht te betalen, hoewel we inclusief skies 59 kilo bij ons hadden (onze handbagage er nog niet bij gerekend). Hoe dit kan, is ons een raadsel. In het vliegtuig leerde we een Peruaanse vrouw kennen, die in Duitsland woonde. Zij waarschuwde ons voor de criminaliteit en corruptie in Lima. Onze eerste confrontatie met deze harde werkelijkheid was al op het vliegveld, waar een zeer net ogende juffrouw achter een balie waar je hotels e.d. kon reserveren, DEED ALSOF ze het hostel (Macchu Picchu) belde, wat we via de LP hadden uitgezocht. Hier was natuurlijk geen plaats, zodat ze ons een ander, duurder hostel kon slijten. Gelukkig hadden wij hulp van de Duits-Peruaanse vrouw, die nog eens voor ons belde en reserveerde. Het bleek dat de baliemedewerkster nooit ons hostel had gebeld. In dit hostal Macchu Picchu werden we hartelijk ontvangen.

Na een goede nacht namen we de bus naar Huaraz, waar we een extra plaats moesten kopen voor onze bagage. De busreis was adembenemend mooi. Eerst reden we langs de zee, over hoge zandduinen en daarna klommen we door de gele graslanden naar Huaraz. Onderweg kwamen we genoeg mooie fotomomenten tegen om een hele kaart te vullen. Femke had dan ook geen puzzelboekjes nodig om zich te amuseren. Ook kwamen we genoeg gekke dingen tegen, zoals altijd als je aan het reizen bent. Zo zagen we tijdens een lunchpauze hoe een man op een andere, geparkeerde bus klom met een plukje gras in zijn hand. Hij ging even het schaap voeren, dat bovenop de bus meereisde, onder het net met bagage. De bus ging van Huaraz naar Lima (7 uur).

Huaraz is een klein stadje aan de voet van de bergen. Hier hebben we dan ook prachtig uitzicht op en we verheugen ons al om naar boven te gaan. Hier in Huaraz zitten we in een leuk, maar niet goedkoop hostal. Het is hoogseizoen en alles zit vol. We hadden nog geluk dat we hier terecht konden. Verder is iedereen ontzettend behulpzaam, van de taxichauffeur tot de mensen bij de klimwinkel en de internet-shop. Gisteravond hebben we lekker gegeten bij een creperie, die ons aangeraden werd door een berggids. We zijn nog steeds niet ziek, dus het was een goede tip. Verder koken we zoveel mogelijk zelf om diarree te voorkomen. Ook met de hoogte gaat het goed. We zitten hier op meer dan 3000 meter en het ademhalen gaat inderdaad iets sneller als je hard de berg oploopt, maar we hebben nog geen koppijn en we slapen goed.

We gaan de komende 3 dagen inkopen doen voor de trekking en het klimmen en wennen aan de hoogte door het maken van korte inlooptochtjes. Ook gaan we enkele historische plekken en warm-waterbronnen bezoeken. Voordat we de bergen ingaan, zullen we ons nog eens melden.

Liefs,
Thijs en Femke

  • Algemeen en de foto's
  • Huayhuash
  • Urus Este 5530m
  • Isschinca
  • Tocclaraju 6032m
  • Verslag beklimming Tocclaraju 6032m
  • Quitaraju 6040m
  • Quitaraju 6040m
  • Chopicalqui 6354m



  • © 2008 Tekst & Foto/film: Thijs Horbach en Femke Mooij