Groß Glockner (of toch niet?) 2001

Verslag van een C3-cursus rond de Groß Glockner in de zomer van 2001
Door: Femke Mooij
Zaterdagmiddag 14.30 uur
Aankomst bij de Franz Josefhutte. Ik voeg me even bij de C1 cursus om met wat mensen te ouwehoeren die ik ken van de Maassac en vraag me af als ik hun stapel tochtenvoer en ontbijt zie of ik wederom in een expeditie beland ben. Na met Toon, een van mijn medecursisten kennis gemaakt te hebben (die vindt dat hij op mijn GRATIS kamer gaat pitten),confisceren we nog een gidsje en een kaart, om vervolgens te concluderen dat we wel zien wat we gaan doen. In ieder geval de GroB Glockner.

Zondagochtend 10.30 uur
Nog steeds geen gids. Zitten we wel in de goede hut? Hadden we niet toch boven moeten zijn? Nee, daar komt hij eindelijk. “Beetje laat, hè?” is een zinnetje dat hij nog vaker gaat horen deze week.Toch maar via de gletsjer naar de Oberwalderhutte, natuurlijk niet zonder nog even kennis te maken met Benny, de vriendelijke huismarmot het bouwval halverwege. (Ja, hij lijkt echt op Benny Nijman.) Shit, zou die gids niet weten dat dit een gletsjer is? En net liep hij ook al zo leip over de apere gletsjer beneden, zonder stijgijzers of pikkel en dan over grote spleten heenspringen. “Ik geef je wel even een hand”, zei hij bij een brede, diepe spleet....het ging net goed...

Maandagochtend 9.00 uur
Eindelijk weg! Het duurde even voordat we elkaars inbindtechnieken bediscussieerd hadden, maar nu gaan we eindelijk klimmen. De Noordwand van de Hohe Barenkopf ziet er anders uit dan we vermoedden, maar ja, op de kaart staat een gletsjerstand uit 1965, dus dat wisten we. Wat we niet wisten is dat de wand nu wel erg aper en steenslaggevoelig erbij ligt. In het middelste deel, wat ik voorklim en wat natuurlijk het steilst is (55 gr.), moet ik geregeld uitwijken voor een steen. Hierna nog 2 touwlengtes naar de graat en dan naar de top lopen. Leuk! Mijn eerste Noordwand, alhoewel je die hoofdletter wel weg mag denken. Op de terugweg duiken we letterlijk een spleet in om de remoefeningen en de seilrolle nog eens te oefenen. Ik vond het al verdacht dat ik spontaan voorop mocht lopen......s’ Avonds plannen we nog een paar tochten, op eigen initiatief, want onze gids zit al aan het bier.....

Dinsdagochtend 8.00 uur
Regen en wind. Touwtechnieken dan maar. Eerst droog oefenen en ’s middags naar beneden om op de gletsjer ijs te klimmen. Meneer gids denkt tussen de spleten door te kunnen laveren om bij wat ijswandjes uit te komen, maar dat vinden wij niet zo’n goed idee. Ze zien er nogal ver uit en er zijn wel heel veel lange en brede spleten. We beginnen met een overhang, precies de wand die ik ook als eerste uit zou hebben gekozen. Not! Ik probeer nog om iets anders te regelen, maar nee hoor, dit vindt onze gids wel een uitdaging voor me. Nadat ik een blauw oog opgelopen heb en blij ben dat het er ten minste nog in zit, roep ik naar boven dat het tijd wordt om de flaschenzug te oefenen. Omdat de gids zijn touwtechnieken niet snel genoeg kan uitvoeren, klim ik uiteindelijk toch verkleumd de route uit. Daarna laat hij zien hoe dat ook in 1 minuut kan...Hoezo ego?

Woensdag 6.30 uur
Onze gids laat weten dat we nog kunnen blijven liggen, het sneeuwstormt buiten. Om 7.30 uur staan we toch maar eens op om te bekijken wat we kunnen gaan doen. Veel valt er niet te zien....zeer slecht weer. Als het ons aan het eind van de ochtend toch lukt om onze gids ervan te overtuigen een tochtje te maken, gaan we naar buiten. We proberen de top direct achter de hut te bekruipen, maar als we ons na 3/4 uur in een complete white-out bevinden en onze voetstappen in de sneeuw niet meer te zien zijn, vragen we ons af of we nog in de buurt van het graatje zitten. We doen inmiddels al een tijdje alles met kompas, waarbij 1 persoon steeds 8 meter vooruit gaat, waarna de rest zijn voetsporen volgt als hij gepeild heeft. De gids zeurt ook al een tijdje over het feit dat hij geen goede kleren bij zich heeft, dus we gaan terug. In de hut leggen we hem nog wat touwtechnieken uit (munchhausen) en we doen kaart er kompas.

Donderdag 9.00 uur
We lopen al een tijdje in de mist achter de HI-cursisten aan. Zij maken het spoor en wij controleren het om de 20 minuten met kaart en kompas. (en vragen ons af wat ze in Gods naam van plan zijn). We gaan richting de Hohe Riffle, eerst naar de top, om vervolgens aan de achterkant ab te seilen en de Noordwand te doen. Op de top blijkt dat zij een andere route hadden uitgestippeld dan wij om er te komen en dat ze op GPS liepen. Vandaar het gezigzag...We seilen ab aan een ingegraven, met sneeuw gevuld steigijzerzakje en later aan schroeven. Beneden besluiten Toon en ik om toch voor de steilere kant te gaan en eenmaal klimmend kom ik erachter dat de andere touwgroep 2 keer zoveel schroeven heeft als wij. Ik klim de hele route met 5 schroeven voor, waarbij ik stand maak aan 1 schroef en er eentje bijschroef als Toon nagekomen is. Op de top besluiten we om van het inmiddels mooie weer te genieten er nog even over de Johannisberg te lopen. Leuk, eindelijk wat topjes en uitzicht!
’s Avonds, na een hevige discussie met onze gids over het tijdstip van opstaan (hij wil niet eerder dan 6.00 uur op en wij willen de Glockner doen), krijgen we nog een lezing van de HI-heren. Leuke groep, die halen het examen wel.

Vrijdag 8.00 uur!!!!
Eindelijk weg hier. We staan alledrie al minstens ¾ uur klaar als onze gids eindelijk zijn jas aantrekt. Duidelijk geen zin om de Glockner te doen. We wilden via een graatje en een ijswand naar de top, maar als we depot maken op de gletsjer, besluiten we omdat we zo laat zijn en het slecht weer wordt, de Milletski-graat een stuk op te klimmen. Enkele uren verder vragen we ons af wat er leuk is aan rotsklimmen in de regen en draaien we om. Het meeste hebben we inmiddels zonder touw over kletsnatte rotsen geklommen en ik vraag me af waarom de gids dit risico neemt. Eigenlijk vraag ik me al de hele week af waar hij mee bezig is. Ik bedenk dat het zeker niet gemakkelijk is om gids te zijn en om zoveel verantwoordelijkheid te dragen. Maar ik vraag me af waarom hij, in vergelijking met andere gidsen, zo laks is, zowel wat risico’s nemen als wat lesgeven betreft. Ik besluit dat ik niet nog eens met hem op pad zal gaan. Ik heb veel geleerd deze week. Het meeste van mijn tochtgenoten, maar ironisch genoeg en waarschijnlijk onbedoeld, ook van onze gids.



© 2008 Tekst & Foto/film: Thijs Horbach en Femke Mooij