Limburg Mountain Challenge 2004

Door: Femke Mooij

“Nee”, dit kan niet! Hoe hebben we zo stom kunnen zijn?” Arthur, Bas, Coen en ik kijken elkaar aan. Peter filmt, maar daar letten we nu even niet op. We hebben een coördinaat verkeerd op de kaart gezet; vandaar dat we nu al minstens anderhalf uur rondjes rennen en het bankje niet kunnen vinden met het briefje waarop de volgende coördinaten staan. Jammer, we hadden zo’n lekker tempo. Het rennen ging super, struinend door bossen, weilanden en braamstruiken, klimmend over prikkeldraad en wadend door beekjes, alles bij de summiere  verlichting van de driekwart maan en onze hoofdlampjes. Wat een domper om erachter te komen dat we totaal verkeerd zitten. De deadline van 00.30 uur  gaan we waarschijnlijk niet meer halen, wat betekent dat we in principe uitgeschakeld zijn.

We doen mee aan de Limburg Mountain Challenge (LMC). Dit is een jaarlijks terugkerend evenement in het eerste weekend van oktober. Deze wedstrijd  werd vijf jaar geleden voor het eerst georganiseerd door bergsportvereniging KNAV98 uit Geleen om de leden van de verschillende berg- en buitensportverenigingen uit Limburg bij elkaar te brengen en zo de onderlinge banden te versterken. Het is de bedoeling dat elke vereniging minstens 1 team uitzendt van vier leden, die met elkaar strijden op verschillende berg- en buitensportonderdelen. Zo beginnen de teams op vrijdagavond  meestal met een oriëntatietocht, variërend van 10 tot meer dan 40 km, waarin verschillende opdrachten verwerkt zijn. Na een paar uurtjes slapen, wordt er op zaterdag een flink stuk gemountainbiked, waarbij de teamleden onderweg wederom verschillende opdrachten moeten uitvoeren. Het winnend team organiseert de LMC van het jaar erna.Deze vrijdagavond begint bij mij thuis, waar ons team (Oud-Knav) de nodige pasta naar binnen werkt als voorbereiding op de zware wedstrijd. Thijs, die de LMC vorig jaar met zijn team gewonnen heeft en hem dus dit jaar mede organiseert, is al lang weg om de spullen klaar te zetten. Hij heeft alles goed geheim weten te houden voor me, ondanks het feit dat hij soms moeite had om niet uit de school te klappen uit puur enthousiasme. Op het laatst probeerde hij me zelfs te intimideren met stoere verhalen. Zo zouden er dit jaar apaches en onderzeeërs worden ingezet en het zou deze keer niet de vraag zijn of je ging winnen, maar of je de LMC ging overleven. Echt een tochtje voor mij dus….Na vier jaar meedoen, had ik de hoop op het ooit nog winnen van de LMC toch al lang opgegeven, maar overleven is me tot nu toe altijd nog gelukt.

Om 1900 uur start de LMC bij een school in Sittard. Nadat we de meeste leden van de 10 andere teams begroet hebben, worden onze rugzakken gewogen. De inhoud, bestaande uit o.a. droge kleren, klimspullen en bivakspullen, moet verplicht minimaal 10 kg bedragen. Er schijnen deelnemers te zijn met meer dan 20 kg in hun rugzak. Waarom, daar komen we later op de avond achter. Na de briefing worden we met zijn allen, inclusief een cameraploeg van L1, door een touringcar in België gedropt. We krijgen een geïmproviseerde kaart mee en een coördinaat. Op de plek van dit coördinaat zou een briefje met het volgende coördinaat  moeten liggen. Als je de coördinaten volgt, zou je vanzelf bij de eerste opdracht moeten aankomen. Hier moet je vóór 00.30 uur zijn. Daarna gaat de tocht verder naar opdracht 2 en 3 om na 24 km te eindigen op een bivakveld.

Helaas… Als we om 00.30 uur totaal verdwaald door de Duitse bossen rennen, haalt Peter, de cameraman die ons team per MTB volgt, plotseling een goede kaart uit zijn rugzak met daarop de route. We hebben inmiddels al zeker 15 km afgelegd. Het zou leuk zijn als we de eerste opdracht in ieder geval nog kunnen voltooien en we liggen officieel toch al uit de wedstrijd, dus we besluiten de kaart te gebruiken. Na een klein uurtje lopen komen we -inmiddels weer op Belgisch grondgebied- bij de eerste opdracht aan. Hier blijkt dat we niet de enigen zijn die moeite hadden met het zoeken van de coördinaten. Twee teams hangen boven ons in de rotsen en proberen zich via een inmiddels modderige klettersteig naar de top te wurmen. Het klimmen valt inderdaad niet mee, of ligt dat aan het feit dat ik in het donker klim doordat zowel de maan als mijn hoofdlampje ermee zijn opgehouden?

Als we horen dat we pas op 1/3 van de route zitten en er nog twee opdrachten op ons liggen te wachten, besluiten we met de drie aanwezige teams om ons te laten ophalen. Als we zo doorgaan, zouden we niet eens binnen zijn voor de briefing van de volgende ochtend…… Kennelijk zijn meerdere teams op deze gedachte gekomen, want de ophaaldienst heeft het druk. Tijdens het  lange wachten worden er oude herinneringen opgehaald en nieuwe gesmeed, vooral als we na een tijdje met zijn allen dicht tegen elkaar onder het zeil van een Tarp in de regen zitten en er flessen whisky en sigaren uit bepaalde rugzakken komen. Vandaar dus dat sommigen met meer dan 20 kg liepen te zeulen! Als Thijs ons uiteindelijk op komt halen, krijgen we maar acht mensen in de bestelauto gepropt. Ons team besluit om alvast te gaan lopen in de richting van het bivakveld, in afwachting van een tweede auto. Om 5.30 kruipen we redelijk uitgeput in onze bivakzak. De laatste teams zijn dan nog niet eens binnen….Die zijn nog aan het prusikken of in hun onderbroek door de Geul aan het waden.

Na twee uurtjes slapen, worden we wreed uit onze dromen gehaald. Snel ontbijten we wat en pakken we alles in. Na het startsein rennen we naar onze mountainbikes, die 4,5 kilometer verderop geparkeerd staan. Peter, de cameraman, blijkt een meer dan goede conditie te hebben en fietst met ons mee. We beginnen met het volgen van de Voerstreek-route. Mooi, zoals deze door de Belgisch-Limburgse heuvels kronkelt. Hij gaat overwegend over onverharde paden, soms steiler dan dat we eigenlijk gewenst hadden na onze korte nachtrust. Als we na een tijdje in Mesch aankomen, gaan we over op de route, die ingetekend staat op een meegekregen kaart. Deze tocht gaat helemaal rondom Maastricht, langs de  St. Pietersberg en de Grensmaas, richting het Noorden.

Opeens  gaat het pad steil naar beneden, vlak langs een afgrondje. Dit vind ik vreemd, omdat het  behalve heel mooi, ook heel gevaarlijk is om dit te fietsen en niet iedere deelnemer heeft veel ervaring op de MTB. Als we na een tijdje aankomen bij de opdracht van het boogschieten, blijkt dat we de eerste opdracht gemist hebben. We hebben ons verreden op de plek van het afgrondje. Een stukje verderop hadden we met de fiets op onze rug twintig meter moeten abseilen. Ik vond al dat ik ondanks de compleet bij elkaar geknepen remmen vrij hard naar beneden slipte…. 

We besluiten om alsnog terug te gaan naar de eerste opdracht. Aangezien we op kop liggen, hebben we misschien wat speling. Na het boogschieten, rennen Bas en Arthur nog even naar de top van de Observant en daarna fietsen we terug naar de opdracht van het abseilen. Hier aangekomen, zien we dat er maar liefst drie teams vóór ons zijn en er is maar 1 touw. Tijdens het wachten,  proberen we een zo gunstig mogelijke manier te vinden om onze MTB op onze rug vast te maken. Ondertussen genieten we van het uitzicht op de maasvallei. Na deze opdracht fietsen we verder langs het Albert-kanaal. Omstebeurt fietsen we voorop en zo houden we elkaar uit de wind. In onze poging om vandaag in ieder geval de snelste tijd neer te zetten, halen we een team in. Het zijn de jongens van de NKBV-jeugd, die later als grote winnaar van de LMC 2004 uit de bus blijken te komen met een tijd van 18:24.30 uur.

Het is een prachtig stukje natuur hier langs het water, helemaal groen. Blij verrast zijn we dan ook, als in Uikhoven blijkt dat de volgende opdracht uit 13 km. kanoën bestaat. Nog blijer en verraster zijn we, als we even later het team van onze grote rivalen, de Vallekebergse Alpen Vrung (VAV), die net vóór ons waren weg gepeddeld, voorbij varen. We gaan weer voor de snelste tijd! Helaas niet voor lang: net op het moment dat Bas (te vroeg) juicht dat we op kop liggen, slaat de boot, waarin hij met Coen zit, in een stroomversnelling om. Terwijl Coen en Bas druipnat hun kano aan de kant trekken, varen de jongens van de VAV vol leedvermaak voorbij. Terecht, dit is na onze grote mond ons verdiende loon…Gelukkig weten we hen weer in te halen en we komen net voor hen aan in Berg aan de Maas.

De laatste kilometers van de 122,5 km lange race zijn aangebroken. Nu wordt het knallen. Gelukkig zijn we daar (wel) goed in. Zelfs Arthur fietst met zijn sterk verzuurde beentjes puur op karakter de laatste 10 kilometer met een gemiddelde van 35 km per uur uit. Over onze schouder kijken we of de VAV er al aan komt,  maar zij halen ons, geheel tegen verwachting, niet meer in. Het lijkt wel of ze dit jaar eens een keer niet willen winnen….of worden ze te oud voor dit soort dingen?

Ook wij zullen deze LMC traditioneel weer niet winnen, maar daar gaat het ook niet om. We zijn een weekend lang lekker buiten bezig geweest met onze favoriete sporten, we hebben gezellig bijgekletst met oude bekenden en we hebben weer nieuwe sportievelingen leren kennen, met wie plannen worden gesmeed voor toekomstige weekenden, tochten en vakanties. Met ons team besluiten we dat we ook volgend jaar zeker weer bij de LMC zullen zijn.




© 2008 Tekst & Foto/film: Thijs Horbach en Femke Mooij